Boekbeschrijving

Geschreven en getekend door Godfried Bomans, A. Viruly, Jan Mens, Anne de Vries, Charles Boost, Wim van Wieringen en vele anderen

Redactie C.J.J. Wiedhaup
Voorwoord door Prof. Dr. J.H. Tuntler

Boom-Ruygrok N.V., Haarlem
1957 (?)

Dit ringgebonden boek kan volledig worden omgeslagen. Handig om in bed gelezen te worden, zoals de titel al suggereert.

Deze boeken werden vooral aan zieke kinderen cadeau gedaan en dan vooral aan kinderen die in de Nederlandse sanatoria werden opgenomen om 'aan te sterken'.

Viruly schrijft hierin het verhaal 'te oud?' en bijt daarmee de spits af, in goed gezelschap van o.a. Godfried Bomans en Jan Mens.

Verder is het boek gevuld met allerhande puzzels, mopjes, raadsels, rebusjes en handarbeidvoorbeelden.

 

Het boek voor in bed

 

Citaat



Als de mensen van "te oud" spreken, zal ik wel mijn hele leven moeten terugdenken aan een passagier, die bij mij aan boord was in 1939 - toen de oorlogstoestand tussen Engeland en Duitsland al bestond en toen millioenen jonge mensen zich de grootste, verlammende zorgen maakten.

Dit is, wat mijn dagboekblaadjes van hem vertellen:

Woensdag. Gisterenavond in Cairo gegeten met onze oudste passagier, Mr D., van Napels naar Penang, Brits paspoort, 84 jaar. Wat een man! Hij had boven zee vrij veel geslapen en zat kaarsrecht en in een prachthumeur aan tafel.

"Ik heb ééns gevlogen, in I927 een kwartier. Toen zeiden ze al net als vorige week in Londen: doe het niet, John, daar ben je te oud voor. Ze hadden ongelijk. Te oud, wat is dat voor nonsens!"

"jammer, dat die mensen van 1917 u dan vandaag niet boven de Parnassus gezien hebben, sir!"

"juist wat ik ook al dacht, captain." En hij lachte smakelijk en dronk, volkomen tevreden met het leven, zijn Chablis, welke hij had aangeboden na lang onderzoek van de wijnkaart en verontwaardigde ruil van het eerst gebrachte 31er gewas tegen het bestelde van het goede jaar '29 9. Chablis van '31 - hèm zouden ze niet nemen!

"Was u vaak in de Oost, sir?"

Rather. Ik heb rubbertuinen in Malakka en schapen in Australië, maar mijn kantoor is in Londen. Daardoor ben ik nu tachtig keer in Penang geweest, met een P & 0." "Tachtig?!" En wij, die vonden, dat we met een stuk of dertig Indiëvluchten al heel wat verzet hadden!

"ja, tachtig. Ik heb het altijd aardig gevonden, ik ken bij de P & 0 op alle schepen in 't donker de weg. En ze kennen er mij allemaal.

De laatste jaren gaven ze me een luxehut voor een gewone passageprijs - om de oude klandizie. Fine fellows! Maar nu zien ze mij niet meer op een schip."

"Toch kan de K.L.M. u nog geen luxehut aanbieden."

"Nee, nee...... zijn ogen begonnen wat te staren en zijn toon werd ineens zoveel stiller en als in zichzelf gekeerd, dat het toeluisteren mij verder bijna als onbescheiden voorkwam, " .... maar weet u, vroeger waren die reizen niet zo lang. Ik reisde toen altijd met mijn vrouw en haar maid en mijn dochter en mijn secretaris.... Maar toen is mijn vrouw gestorven. En mijn secretaris ook. En mijn dochter is nu te oud, zegt ze; ze wil niet meer mee. Nu duurt de boot mij te lang, alleen." Hij zoog op zijn sigaar - en zei er dan kalmweg achteraan, dat hij nu ook niet veel tijd meer verliezen wou. "Tijd is op mijn leeftijd een hoop meer waard dan geld, my boy."

"Ik ben blij te horen, dat u geen spijt van 't vliegen hebt."

"Spijt? Captain, u zult het niet geloven, maar ik heb in geen jaren zo'n goede dag gehad. Ik voelde mij de laatste week niet zo goed. Overwerkt. Ze zeiden dat ik in Londen moest blijven en rust nemen. Rust nemen - wat is dat voor nonsens! Vandaag, nadat ik geslapen had na Athene,

voelde ik mij op 10.000 voet weer zo fit als een jongen."

Hij nam zijn koker en haalde er nog een sigaar uit. Het was een oude koker, een heel ouderwetse, die al onbegrijpelijk lang gebruikt moest zijn. Hij legde hem voor zich op tafel en keek er naar, en vergat mij geheel. "From Gladys for john, love." stond er in kleine zilveren lettertjes op

As a boy, absolutely," herhaalde hij, een beetje afwezig